Heimweh

Weni wit wäg bi, de gspüre ig e Schmärz,
Ig vermisse mini Liebi.
U ig merke, es tuet so weh im Härz.

Die Gfüehl si so real, si roube mir dr Schlaf,
schlimmer als jede Alptroum.
Öb so öppis em ne Reisende passiere darf?

Ig dänke, chley Heimweh, das isch normal.
Jede darf doch sini Gfüehl usläbe?
Am Mönsch sini Seel isch schliesslech nid us Stahl.

Bim Siniere, de dänke ig a mis Dahei,
Bi scho fasch wider dert,
U wär zum Glück so plötzlech nüm allei.

Drum schliesse ig itz mini Ouge,
und bi wider churz ir Schwiz,
ig mues eifach nume starch dra gloube.


Ig chume am Mittwuch wider hei. Ig fröie mi.